درباره آیه «و من قبله کتاب موسی إماماً و رحمةً و هذا کتابٌ مصدِّقٌ لساناً عربيّاً لینذر الَّذین ظلموا و بشری للمحسنین»(احقاف: 12)، یادآوری نکاتی لازم است:الف.یوسف حداد در موارد متعددی با استناد به همین آیه و آیه ی 17 سوره ی «هود» ادعا می کند که «الکتاب» اصل، پیشوا و الگوی قرآن، و قرآن فرع و برگرفته از «الکتاب» و نسخ

بحث صفات خدا بجد در ادیان ابراهیمی یعنی یهودیت، مسیحیت و اسلام مطرح میشود. با این همه در پارهای از ادیان پیش از یهودیت که جوامعی چندخدایی را در بر می گرفتند نیز بحث صفات خدا مطرح بودند. با ادیان ابراهمی اما ما شاهد مباحثی جدی در این زمینه هستیم. در این ادیان بالاخره خداوند به صفاتی منتسب میشود. به او جمال و جلال میگوییم و معتقدیم وی با انسان سخن میگوید، به همه چیز علم دارد و اراده وی بر همه اراده ها متفوق است.

آيتالله العظمی جوادی آملی فرمودند: نزول قرآن به نحو تجافی نيست، بلكه به نحو تجلی است، لذا نزول قرآن به نحو انداختن نيست، بلكه نزول قرآن به نحو آويختن است، لذا میتوان به آن تمسك كرد و اين كه گفته میشود واعتصموا بحبلالله؛ يعنی قرآن مانند طنابی است كه به سقفی بلند آويخته شده است تا انسان با كمك آن بالا برود.

پیش از عیسیعیسی مانند هر انسان دیگری، محصول فرهنگ دوره و زمانه خود بود.اعتقاد به الوهیت عیسی در مسیحیت، تأثیر بسزایی بر عهد جدید یا الهیات صدر مسیحی باقی گذاشت، با این همه اعتقاد مسیحی دیگری که عیسی را از هر حیث یک انسان می داند، با این دیدگاه جامعه شناختی معاصر همسوست که نگرش وی عمدتا از عقاید مشترک مردم زمانه او ن

شورای نیقیه نخستین شورایِ کلیساییِ جهانی بود که در سال ۳۲۵ میلادی در پاسخ به نظر آریوس تشکیل شد. آریوس روحانیِ اهل اسکندریه بود. او نیز چون اوریجن بر این باور بود که پدر از پسر برتر است و پسر نیز بزرگتر از روحالقدس. اما بر خلاف اوریجن، سلسله مراتب میان موجودات الهی را باور نداشت. او بر این باور بود که فقط پدر خدا

خداوند در قرآن کریم می فرماید: «ولا تستوی الحسنة ولا السیئة ادفع بالتی هی احسن فاذا الذی بینک و بینه عداوه کانه ولی حمیم؛ (ای پیغمبر که وظیفه تو دعوت به راه خداست) بدان که نیکی و بدی یک وزن ندارد، حتی (بدیها) با هم، هم وزن نیستند و نیکیها ها با هم، هم وزن نیستند؛ تو بدیها را با بهترین نیکیها دفع کن، دیگران بدی می کنند، تو نیکی کن.

أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ مَا يَكُونُ مِن نَّجْوَىٰ ثَلَاثَةٍ إِلَّا هُوَ رَابِعُهُمْ وَلَا خَمْسَةٍ إِلَّا هُوَ سَادِسُهُمْ وَلَا أَدْنَىٰ مِن ذَٰلِكَ وَلَا أَكْثَرَ إِلَّا هُوَ مَعَهُمْ أَيْنَ مَا كَانُوا ۖ ثُمَّ يُنَبِّئُهُم بِمَا عَمِلُوا يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّ اللَّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ

یشوع بن سیراخ حکمت یشوع بن سیراخ (در کتاب مقدس به زبان لاتین Ecclesiasticus، در نسخ یونانی Sophia Iēsou hyiou Sirach و عنوان احتمالی اصلی آن به زبان عبری Ḥokhmat Yeshuaʿ Ben-Sira [۱]) نام کتابی از نوشتار هفتادگانی بوده که به عنوان بخشی از کتاب مقدس توسط کاتولیکها و کلیسای شرقی و بیشتر ارتدوکسهای شرقی در نظر گرفته

اَلْاَخْبارُ الدَّخیلَة، کتابی به زبان عربی تألیف شیخ محمد تقی شوشتری (متوفای ۱۳۷۴ش) در موضوع جعل و تحریف حدیث و احادیث جعلی(موضوعه). این کتاب، در ابتدا یک جلد اصلی بود و سپس سه جلد مستدرک به آن افزوده شد. باب نخست آن به بررسی احادیث تحریف شده و باب دوم آن به شناخت احادیث موضوعه اختصاص یافته است. شوشتری در باب سوم